هنر معلمی

         چند روزی است که استعفای مدیر دلسوز مدرسه مان فکرم را مشغول نموده است . درطی چند سالی که با ایشان آشنا شدم نوع نگاه ایشان به مقوله تربیت و تقدم آن بر تعلیم و تاکید ایشان بر این مهم، بسیار جالب به نظر می رسید و حداقل نتیجه آن ؛ تغیرات مثبت و ملموسی بوده که در نگاه دانش آموزان به علم آموزی و از بین بردن ضدیت دانش آموزان با مدرسه به وجود آمده است. به هر جهت اگر حدود 50 تک تجدیدی چند درس معروف نبود الان درصد قبولی مدرسه ما خیلی بالاتر از این حرفها می شد!!! و ...

       نمی دانم موافقید یا نه ، یکی از علومی که در دنیای مدرن از ارزش و اعتبار بالایی برخوردار شده "علم آمار " است . من فکر می کنم نحوه کاربرد این علم یکی از بزرگترین مشکلات را در عرصه ی نظام آموزش و پرورش ما ایجاد نموده است . یکی از مطالب جدی در آموزش و پرورش ما که با اهداف عالیه ی آن یعنی "تربیت انسان متعالی و با فضیلت و کمال" درچالش جدی است آمارگرا بودن آن است. چیزی که همه ی ما کماکان در تجربیات خود (در جدول های شکیلی که درصدهای قبولی را برای اداره و اداره کل و وزراتخانه تنظیم می شود)چیزی از آن را به یاد داریم . شاید کلیشه ای ترین شکل آمار در مدارس را در"درصد قبولی" شنیده باشیم که تمام فعالیتهای علمی و خصوصاً تربیتی شما معلم عزیزرا در قالب آن می سنجند.

 درصد قبولی فلان دبیر چقدر است ؟

درصد قبولی فلان مدرسه چقدر است؟

درصد قبولی فلان منطقه ی آموزش و پرورش چقدر است؟

درصد قبولی فلان استان چقدر است؟

درصد قبولی فلان دوره تحصیلی کشور چقدر است؟

خب حالا چقدر هزینه کرده ایم ؟ چقدر انسان با فضیلت تر داریم؟(دقیقاً نگاه هزینه – فایده)

مدافعان این رویکرد شاید بگویند که چون دولت فلان مقدار برای هر دانش آموز هزینه می کند پس او باید درصد قبولی را بالاتر ببرد(خب این هم برای خودش دلیلی است ولی به نظر می رسد قانع کننده نباشد حداقل در فضایی که سخن از تربیت انسانی دینی ؛ شرافتمند ؛ با اخلاق است).

راستی آیا تا به حال فکر کرده ایم که آیا هرچه درصد قبولی ما بالاتر باشد به هدف اصلی مان "که همان تربیت انسان متعالی و با فضیلت است" بیشتر نزدیک شده ایم یا نه؟

 اگر بله ؟ وضعیت جوانان ما از نظر رسیدن به اهداف اصلی نظام آموزشی مان چگونه است ؟

اگر نه ؟ پس استفاده از " درصد قبولی" به عنوان ملاک موفق بودن در نظام آموزش و پرورش ما چیست؟

به نظر می رسد با مکانیزم موجود چالش وسیله و هدف به خوبی نمایان است .

اگر هدف خوب و شایسته است ، که هست ، پس چگونه آنرا سنجش می کنیم؟

شما فکر می کنید نتیجه ی این رویکرد حاکم بر آموزش و پرورش ما چه بوده است ؟ با نگاهی به زرنگ ترین دانش آموزان کلاسمان در می یابیم که آنها تنها دانش آموزانی اند که خوب برای امتحان دادن(حفظ کردن مطالب و قواعد و فرمولها) در مقطعی خاص آماده شده اند و دیگر واقعاً هیچ . لازم به ذکر است که امروزه حتی در علومی همچون جامعه شناسی که روزگاری را با روشهای کمی شروع نمودند شاهد تغیر نگرش به سمت روشهای کیفی هستیم . بنابراین با این نگاه یعنی "حاکمیت درصدها در آموزش و پرورش" اولین قربانیان؛ مقام رفیع علم و علم آموزی و سپس عالمان خواهند بود . بنابراین به نظر می رسد روح و روان و مساله تعلیم و تربیت انسانها چیزی نیست که بتوان آن را در قالب شاخص های کمی ریخت و ملاک موفقیت را در آمار کذایی درصدهای قبولی جستجو نمود.

انشا الله روزی برسد که واژه درصد قبولی مبنا و ملاک هیچ تصمیم گیری در آموزش و پرورش ما نباشد. 

      شاید سخن گفتن ما با خداوند متعال به زبان دیگری جالب باشد البته این مهم نیست که با چه زبانی او را به بزرگی می ستاییم بلکه کیفیت این نوع رابطه متعالی و در سطحی پایین ترعمل به این وظیفه و شکرگزاری از این همه موهبت الهی اهمییت دارد. متن زیر را ستاد اقامه نماز در سایت خود قرار داده است .

چکیده :  

    روزگاری بود ميوه اش فتنه، خوراکش مردار، زندگی اش آلوده، سايه های ترس شانه های بردگان را می لرزاند. تازيانه ستم، عاطفه را از چهره ها می سترد. تاريکی، در اعماق تن انسان زوزه می کشيد و دخترکان بی گناه، در خاک سرد زنده به گور می شدند. و در اين هنگام بود که محمد (ص) بر چکاد کوه نور ايستاد و زمين در زير پاهای او استوار گرديد.
«اِقرَأ باِسم رَبِّک اَلُّذِی خَلََقَ» عيد رسالت و جشن برگزيدگی و برانگيختگی پيامبر بزرگ اسلام، حضرت محمد مصطفی (ص) بر جهان و جهانيان مبارک باد.

        دیروز 9 مرداد سالروز انتقال خون بود و من نیز مثل بیشتر شما هم وطنان عزیزبرای عمل به وظیفه ی انسانی خود به پایگاه انتقال خون شهر ری مراجعه کردم. بعد از سلام و خسته نباشی با تحویل کارت ملی ، مشخصاتم در برگه مخصوص ثبت شد و نزد آقای دکتر هدایت شدم. بعد از احوال پرسی معمول جناب دکتر به برگه نگاهی انداخت وشروع به پرسیدن سوالاتی نمود که کمی تامل برانگیز بود شاید برای شما هم پیش آمده باشد.

ایشان پرسید پس فرهنگی هستید؟ و بعد شروع به پرسش از وضعیت جسمی و بیماری و مصرف دارو نمود. تا رسید به میزان مصرف مواد و متخلفات آن.

خب جناب روزی چند تا سیگار می کشی؟ آقا هیچی به خدا.

چه نوع موادی مصرف می کنی ؟ از چه راهی ؟ جناب دکتر ما این حرفها.

تزریق هم داشتی؟

زبانت را در آر ببینم؟ بفرما.

پس معلمی هان؟ بله

آخرین باری که زندان بودی کی بود؟

کی از بازداشت آزاد شدی؟

کار به اینجا که رسید جوش آوردم و ایشان نگاهی به من انداخت و گفت :

آخه می دانید شما معلمها یه مدتی درگیر زندان و بازداشت و ....

کیسه ی خونم را با عشق اهدا کردم و با دنیایی از سوال از پایگاه خارج شدم.

     کوچه های تاریک مکه چشم انتظار نور بشارت رحمت پروردگار بودند و فاطمه بنت اسد تمام بار امانت الهی را آرام آرام  از میان کوچه ها می برد. عظمت باری که شیرزن عرب باید بر زمین می  گذاشت تنها خانه خدا تاب می آورد. بیت شکافت تا فاطمه بنت اسد علی (ع) ، آیینه تمام نمای الهی ، را به دنیا آورد . شیرمردی که بت های جهالت را درهم شکست.

 فرخنده باد  13رجب ، گرامی سالروز مولود کعبه و مبارک باد روز پدر . 

خداوند رحمت کند کسی را که پدرش را بر نیکی کمک کند . پیامبر اسلام (ص)

اطاعت از پدر ، اطاعت خداست و نافرمانی پدر ، نافرمانی خداست.پیامبر اسلام (ص)

دوستی با پدر خویش را حفظ کن و رشته آن را مبر که خداوند تو را خاموش می کند.پیامبر اسلام (ص)

خداوند نهی کرده  که به پدران خود قسم بخورید .پیامبر اسلام (ص)

دعایی که پدر برای فرزند کند مانند دعایی است که پیغمبر برای امت خود می کند پیامبر اسلام (ص)

با پدران خود به نیکی رفتار کنید تا پسرانتان به شما نیکی کنند. علی(ع)

برای درماندگان و بینوایان همچون پدری مهربان باش . علی(ع)

  در مکتب حقیقت و پیش استاد عشق بیاموز که تو هم  روزی پدر خواهی  شد .  حافظ

فرمان پدر ، اطاعت یزدان است. سمک عیار

مهمترین وظیفه هر پدری این است که فرزند خود را نه برای روزگار گذشته و روزگار کنونی بلکه برای روزگار آینده تربیت کند. سعید نفیسی

حتی خشن ترین پدران نیز قلبی پر از مهر برای فرزندان در سینه دارند. پاسکال

آنچه فرزند درباره پدر می اندیشد مهم نیست ، چگونه پدر بودن مهم است. گوته

پدران زحمت کش ترین و کم توقع ترین افراد بشرند. هوارد فاست

همه می توانند پدر باشند اما پدر خوب بودن شرط است . پوشکین

پدر بودن به سلطنت و فقیر نیست به تربیت است . هلن کلر

   حقیقت مطلب را بخواهید وقتی پست قبلی را گذاشتم همسر مهربانم(که با همان ۲۷ تومان باقیمانده کنار آمده)، از طرح این موضوع در حوزه وبلاگ شغلی، دلخور شدند و دلایل بنده نیز ایشان را قانع نکرد بهرجهت برای رفع کدورت مطلب زیر خدمتتان تقدیم می گردد :

راز موفقيت در زندگی داشتن امکانات نيست، بلکه استفاده از (( بی امکانی )) به عنوان نقطه ی قوت است. به داستان زير توجه کنيد : 

کودکي ده ساله که دست چپش در يک حادثه ي رانندگي از بازو قطع شده بود، براي تعليم فنون جودو به يک استاد سپرده شد. پدر کودک اصرار داشت استاد از فرزندش يک قهرمان جودو بسازد!
استاد پذيرفت و به پدر کودک قول داد که يک سال بعد مي تواند فرزندش را در مقام قهرماني کل باشگاه ها ببيند.

در طول 6 ماه استاد فقط روي بدنسازي کودک کار کرد و در عرض اين6 ماه حتي يک فن جودو را به او تعليم نداد. بعد از 6 ماه خبر رسيد که يک ماه بعد مسابقات محلي در شهر برگزار مي شود. استاد به کودک ده ساله فقط يک فن آموزش داد و تا زمان برگزاري مسابقات فقط روي آن يک فن کار کرد. سرانجام مسابقات انجام شد و کودک توانست در ميان اعجاب همگان، با همان تک فن همه ي حريفان خود را شکست بدهد!

3 ماه بعد کودک توانست در مسابقات بين باشگاه ها نيز با استفاده از همان تک فن برنده شود و سال بعد نيز در مسابقات انتخاب کشوري، آن کودک يک دست موفق شد تمام حريفان را زمين بزند و به عنوان قهرمان سراسري کشور انتخاب گردد.

وقتي مسابقات به پايان رسيد، در راه بازگشت به منزل، کودک از استاد راز پيروزي اش را پرسيد. استاد گفت :

 دليل پيروزي تو آن بود که اولاً به آن يک فن به خوبي مسلط بودي، ثانياً تنها اميدت همان يک فن بود و سوم اينکه تنها راه شناخته شده براي مقابله با اين فن،گرفتن دست چپ حريف بود که تو چنين دستي را نداشتي! ياد بگير که در زندگي، از نقاط ضعف خود به عنوان نقاط قوت خود استفاده کنی.

       چند ماهی می شود که از شور حرکتهای صنفی معلمان که رعشه های آن نصیب فعالان صنفی شد کاسته شده است . چنانکه همه ما می دانیم پیگیری حقوق صنفی در سطح کلان و وضعیت معیشت معلمان در سطحی خردتر سخن اصلی این حرکت ها بود که خب همه متوجه شدید به کجا ختم شد بهر حال جای لایحه خدمات کشوری با یک فوق العاده تعدیل عوض شد و ماجرا به خیر و خوشی به پایان رسید . الان من نه قصد آسیب شناسی حرکت های صنفی را دارم و نه می خواهم از مشکلات موجود بنالم.فقط به یک نکته جالب برخورد کردم گفتم با هم مشورت کنیم .

     چند روز پیش جناب مهندس فرشیدی وزیر محترم آموزش و پرورش میانگین حقوق فرهنگیان را۴۳۰ هزار تومان اعلام کردند .

    من کلاً آدم ایده الیستی هستم ولی اول ماه که می شود و پایم به زمین سفت واقعیت ها که می خورد یک واقع گرای افراطی می شوم . الان هم هرچی محاسبه می کنم متوجه نمی شوم این میانگین چطور به دست آمده است؟

    ببینید من با 15 سال کار، که نیمی از آن با مدرک فوق بوده و با هزینه عائله مندی و تعدیل و... در نهایت 404 هزار تومان در انتهای حکمم درج شده است که 305 هزار تومان از این مبلغ را دریافت می کنم که اون هم صرف امور زیر می شود :

102 تومان وام موسسه بنیاد(پول پیش خانه)

100 تومان کرایه خانه

30 تومان وام موسسه بسیجیان

35 تومان وام انصار المجاهدین

11000تومان صندوق رفاه دانشجویی

27 هزارتومان باقیمانده هم هزینه آب و برق و گاز و تلفن و زندگی سه نفرمان و افزایش کرایه خانۀ امسال .

خدا برکت بدهد.

خب حالا بگذریم اصلاً صحبت این نیست . ببینم من با این سابقه و مدرک طبیعتاً باید میانگین را بگیرم که نمی گیرم . حالا شما بفرمایید :

1-   انگیزه از اعلام متعدد میانگین حقوق معلمان چیست؟

2-   این میانگین متعلق به چه کسانی و چه کارکنانی است؟

3-   با توجه به هزینه هایی که یک زندگی بخور و نمیر(که شرح آن رفت) دارد و عملاً اوضاع بهتر که نمی شود و گرانی بیداد می کند . طرح این مطلب چه چیزی را نشان می دهد و چه ضرورتی دارد؟